Gülüşler evinden yeni çıktım

suyun patikasında gördüm seni

durgun bir fırtına gibiydin

kokuyordu saçların dağ yeli

gür elmalar içinde sarisin bir gövdeydin

hülyalı bir aralıktan aralar görürdüm gözlerini

Ah karaydı onlar

umutsuz kara ırmaklar gibi kara

ve neydi bana söylediğin

bir fısıltı anlaşılmaz sözler dolu

ufak bir ürperti sözle

ya da parmak uçlarınla bir dokunduğunda

Artık yanıyor tapınakların

gezinmiyor meleğin pembe yolda

ne olursa olsun artık gün sona mi erecek yoksa

ağlayan bir meleği mi duyacağım bu gece

beklemeyi de bilmiyor bu yürek

parçalanıp ayrılmış yakut yollara